Emoties en perspectieven

 

In de beoefening van taiji quan heb ik vaak kunnen observeren dat onze visie gekleurd is door wat we meegemaakt hebben. Onze geschiedenis is niet een realiteit op zichzelf, dat wil zeggen dat ze niet vastgesteld is, maar veeleer een destillaat van onze emotionele herinneringen. Vanuit deze emoties vormen wij onze ideeen, normen, overtuigingen. Ons gedrag is een uitdrukking van dit persoonlijke perspectief op de realiteit.

Calvin & Hobbes door Bill Watterson

Bijvoorbeeld... ik deed een stage martialiteit en ontmoette een vrouw die heel zacht was, bijna ephemeer wanneer onze polsen elkaar raakten tijdens een oefening. Om haar te kunnen voelen verhoogde ik de druk een beetje in ons contact. Ik ontdekte echter al snel dat ik op die manier mijn eigen kalmte verloor en dat ik eigenlijk een beetje geweld in de relatie bracht. Ik stopte. Ik wist niet goed wat te doen en voelde me een beetje verloren. Toen hernam ik mezelf en begon opnieuw, dit keer met dezelfde zachtheid als zij of zelfs wat zachter nog. Toen was ik verbaasd en geemotioneerd want ineens voelde ik haar aanwezigheid en we konden de oefening nu wel samen doen.

Zij had me dus geholpen om mijn visie op de wereld te veranderen. Blijkbaar was het mijn overtuiging dat de andere persoon harder moest zijn...en dat ik bijgevolg harder moest zijn om haar dit te doen begrijpen...

Vervolgens was de opdracht om buiten de taiji quan vorm te treden en de oefening te starten vanuit een positie waarin je je handen in je zakken had. Op dat moment voelde ik me nog meer verloren en begonnen de tranen op te wellen in mijn ogen. Voorheen zou ik me op dat moment terug getrokken hebben uit de oefening maar dit keer zei ik tegen mezelf: "okay, blijkbaar roept dit een emotie bij me op en ik kan die emotie verwelkomen zoals ze zich aandient. Ik weet niet wat ik moet doen maar ik ga gewoon door en ik zal wel zien wat er gebeurt". 

Meteen werd de emotie hanteerbaar, kleiner. Ik was nog wel aangeslagen maar in de verwelkoming van de emotie trokken mijn tranen zich terug.

Ook het idee dat ik verloren zou zijn zonder de structuur van de taiji vorm, loste op. Het werd me duidelijk dat ik structuur kon vinden in mezelf en dat dit volstond om door te gaan zonder te weten waar ik zou eindigen. Mijn aanvankelijke overtuiging, dat ik een vooraf gegeven idee of structuur nodig zou hebben en dat ik het einde zou moeten kennen alvorens te kunnen beginnen...was gewijzigd.

Ten aanzien van de realiteit van een ieder en onze wensen tot verandering, recapituleer ik wat ik geleerd heb. Om te kunnen veranderen moeten we allereerst onze eigen geschiedenis op ons nemen, zonder vluchtneigingen en fantasieen, dus zonder lekken in ons systeem zijn (zonder ontsnappingen uit de situatie). Dat wil onder meer zeggen dat we onze overtuigingen ont-maskeren, vooral diegenen die onze ontwikkeling naar een groter welzijn remmen.

Over perspectieven gesproken

Het leren van taiji quan kan in onze school functioneren als een spelenderwijze methode om tot deze zelf-ontdekking te komen. Zo kunnen we het lern van taiji quan als een metafoor zien voor het meer en meer zichzelf te tonen, er durven zijn; het leven en zichzelf als een potentieel van mogelijkheden te zien in tegenstelling tot opgesloten te blijven binnen een limiterende interpretatie van onze geschiedenis. Hier en nu zijn en handelen naar de omstandigheden van elk moment.

Als we als docent praten op een open manier (of: zonder vastegestelde inhoud, hiermee nieuwe mogelijke wegen tonend) houden de leerlingen de vrijheid om zelf een verandering in de goede richting te kiezen.

Dus de kunst van het onderwijzen is om heel goed te weten waar we onszelf en waar de ander zich bevindt; wat zijn onze overtuigingen, onze idealen (= onze remmen...), onze angsten. Al het andere is een spel om het denken af te leiden en om veranderingen op een dieper niveau mogelijk te maken.

Ingrid. 

Émotions et Perspectives

 


Dans la pratique du tai chi chuan j’ai souvent pu observer que notre vision est colorée par notre vécu. Notre histoire n’est pas une réalité en soi, c’est-à-dire qu’elle serait fixe, mais elle est le distillat de nos mémoires d’émotions. À partir de ces émotions on se forme des idées, des normes, des convictions. Notre comportement est une expression de cette perspective personnelle sur la réalité. 

Tu crois qu’il existe un dieu? Y a bien quelqu’un, en tout cas, qui veut me choper...

Par exemple... j’étais dans un stage de martialité et j’ai rencontré une femme qui était très douce, presque éphémère quand on se touchait poignet à poignet. Pour la sentir j’ai mis un peu de pression dans le contact mais je me suis vite rendu compte qu’ainsi je sortais de ma tranquillité et que j’exerçais déjà un peu de violence. Je m’arrêtais. Je ne savais pas quoi faire et je me sentais perdue. Puis j’ai repris le contact en m’adaptant, avec la même douceur ou peut-être avec même plus de douceur qu’elle, et là j’étais étonnée et émue parce que tout d’un coup je la sentais présente et nous pouvions continuer notre exercice.

Elle m’avait donc aidée à changer ma vision du monde. Apparemment ma conviction était que l’autre « devait » être plus dur... et par conséquent que je devais être plus dure pour la faire comprendre... Puis, la consigne fut de sortir de la forme et de commencer l’exercice « mains dans les poches ». Là je me sentais encore plus perdue et des larmes commençaient à monter. Auparavant j’aurais arrêté là, mais cette fois je me suis dit «  bon, apparemment une émotion surgit et je peux l’accueillir comme elle vient. Je ne sais pas quoi faire mais je continue et je verrai ce qui se passe ». Immédiatement l’émotion est devenue moins importante. J’étais encore émue mais en accueillant l’émotion mes larmes se retiraient. L’idée, aussi, que sans une structure (ici celle de la forme) je serai perdue, s’évaporait.

Il m’est devenu clair que je pouvais trouver de la structure en moi et que cela suffisait pour continuer sans savoir à l’avance où j’allais. Ma conviction initiale, que j’avais besoin d’une idée, d’une structure pré-donnée et de connaître la fin avant pouvoir commencer... avait changé. À propos de la réalité de chacun et nos vœux de changement, je récapitule ce que j'ai appris. Pour pouvoir changer il faut d'abord qu'on prenne sur nous notre propre histoire sans désir d’évasion ni fantasme, donc sans fuites. Ça veut dire, entre autres, qu'on dé-couvre nos convictions, surtout celles qui freinent notre développement vers un mieux être.

L'apprentissage du tai chi chuan peut fonctionner dans notre école comme un moyen assez léger (dans un lieu où nous sommes en sécurité, et où on le prend plutôt comme un jeu agréable) de cette découverte de soi. Ainsi on peut voir l'apprentissage du tai chi chuan comme une métaphore pour oser de plus en plus se montrer, oser y être, prendre la vie et soi-même comme un potentiel de possibilités au lieu de rester enfermé dans une interprétation limitante de son histoire. D'être hic et nunc et agir selon les circonstances de chaque moment. Si on parle, en étant prof, d'une façon ouverte (ou: sans contenu défini / en leur ouvrant de nouveaux chemins possibles) ils gardent la liberté de choisir eux-mêmes un changement vers le mieux. Donc l’art d'être un bon prof consiste à très bien savoir où moi et l'autre se trouvent ; quelles sont nos convictions, nos idéaux (=) nos freins, nos peurs. Tout le reste est un jeu, pour distraire les cervelles, et pour rendre possibles les changements à un niveau plus profond.

Ingrid.